Blijf hier

Mogelijkheid. Afhankelijkheid. Vrijblijvendheid.
Duur, moeilijk, maar het voelt als vanzelf. De morgen is licht en de wolken leggen een deken over de tranen van gister. Water is doorzichtig en ik kijk er door heen als hoe ik wenste door mezelf heen te kunnen kijken. Misschien weet ik wel hoe dat moet maar durf ik nog niet. Het voelt nieuw en toch weet ik dat het van vroeger is. Ik herken mij maar wil niet. Ballonnen kunnen kapot knappen. Dat weet ik. Maakt dat ze minder mooi? Zou je ze daarom niet opblazen? Ik fiets tegen een helling op en verlang oneindig lang naar het moment dat de heuvel ophoudt en ik naar beneden kan zoeven. Vrijblijvend.

Ademhaling

I've always been strong
But can't make this happen
'Cause I need to breathe,
I want to breathe you in

The fear of becoming
I'm so tired of running
'Cause I need to breathe,

I want to breathe you in

Thousand Foot Krutch – Breathe you in

Avond

Morgen, overmorgen. Ik weet het verschil niet meer. Ik wist dat de nacht zwart kon zijn maar dat het me bijna blind zou kunnen maken gaat me te ver. Begrijpen en snappen, wat is het verschil? Ik verdrink in mezelf en val van de bladzijdes af. Ik weet wat er in mijn hoofd gebeurt maar ik kan het niet stoppen, niet blokkeren. Ik laat het passeren en vlucht in mijn tranen. Zo ken ik mij niet, waarom verlies ik zo? Overdag is het prima, meestal. De zon en de lucht verdringen de leegte en het besef. Hoe kan dat? Waarom werkt het zo? Ik hoop, en blijf gaan. Ik doe mijn best, dat weet ik. Dat weet jij. Soms voel ik me geweldig, besef ik wat de dag me gebracht heeft en hoe er weer een morgen is. Het is eng te herkennen. Maar ik ga wel. Ja ik durf wel.

Ben ik weer

Het heeft me veranderd. Het is alsof ik nu pas zie, dat vreugde echt van binnen zit, ik voel het, ieder moment.

En dan ben je 21 jaar, nog maar. En je voelt je al zo sterk en gevormd, af. Maar er is nog zo veel dat je niet kent en ik herken dat nu. Altijd ontkent: oh nee ik ben niet bang. Maar dat was ik wel. Ik heb altijd geloofd dat ik het zelf kon maar durfde het nooit uit te proberen. En nu zette ik de stap, misstapte eerst een keertje – nog wel. Maar toen stilte – geen leegte.

Ik zag mezelf, voelde mezelf. En ik ken liefde, heb het ook. Maar nu nog meer vriendschap; liever vriendschap. Kostbaar, zo kostbaar. Dat besef ik nu. Blokkeer ik vlinders of zijn ze er ook echt niet? Herken ik het verschil nog wel? Ik proef geluk – naast kou. Herfst alleen zei ik. En winter dan? Dat ga ik nu bedenken.

Alleen.

Punt komma

Days go by en soms verstoffen pennen en laten toetsenbordknopjes langzaam los. Maar woorden zitten altijd in mijn hoofd, laten me niet met rust, laten me ’s nachts dromen en maken beelden samen met letters een geheel. Soms voelt het alsof ik leef om te schrijven. Ben ik te snel gestopt? Zoveel kan ik kwijt in slechts streepjes op papier, waarom beweeg ik dan niet vaker. Vergeet ik dan toch weer. Zwaaien doe ik af en toe, hallo – vergeet mij niet. Terwijl ik weet dat je het al lang deed. Maar ik zie dwars – verder, kijk er doorheen. Muren zo dik als bakstenen maar denk je nu echt dat ik blind ben. Steen is niks.
Ik voel je toch. Woorden van vroeger, vermoeiend lang blijven ze hangen. Ik kan gooien wat ik wil, het zit vast – niet los te wrikken.
Moet ik het verleden laten waar het is of is het niet erg te verlangen naar andere tijden.

Vertel het me

Emptiness

Leegte is eindeloos, gelukkig wel te veranderen. De afgelopen maanden waren maanden van ruimte, liefde, rust, verlangen, stilte en verlies. Moeilijk te begrijpen, nog moeilijker te omschrijven. Hoe voel ik me? Ben ik gelukkig? Ik weet het niet meer.
Is het erg om niet te schrijven. Misschien. Het voelt goed om woorden op papier te zetten, de enige woorden die ik tegenwoordig nog opschrijf zijn die voor mijn tentamens. Het eerste jaar is bijna voorbij en ik ben trots op mezelf dat ik het kon, gelukkig. Ik heb mezelf bewezen. Nog een paar laatste resultaten en dan kan ik een week ademhalen. En dan begint jaar twee. Ik kan dit en ik wil dit. Dat is iets dat ik zeker weet, ondanks alles.
Ben ik gelukkig? Ik heb veel en ik blijk veel te kunnen. Dat is goed. Dat is fijn. Toch mis ik altijd wel iets. Verwend? Gewend? Een mens mag verlangen is mijn mening. Het woord dromen blijft favoriet. Dromen waarmaken is mijn doel. Verlangen naar meer is goed zolang ik mezelf niet kwijt raak. Geluk. Is klein en groot tegelijk. Het pluisje dat ik vaak vang en vaak verlies.
Ik leef.

Owl

Wait for me. Somewhere between reality and all we have ever dreamed.

Goodbye

Gisteren voelde het goed, vandaag gaat het wat beter. Maar vanavond zal het weer donker zijn en fluisteren de stemmen harder. Waar ben je nu en waar zijn wij? Ik ben je kwijt geraakt maar besef het me nog niet zo goed. Natuurlijk wisten we dat het zou gaan gebeuren, tenslotte weet je dat altijd. Maar toch zo snel, toch zo veel verdriet. Dat had ik niet verwacht; ik voel me gebroken en verscheurd. Emoties die ik niet kende hakken door de dag heen. Verdriet, zo donker en zo pijnlijk. Ik voel het in mijn buik, ik word er haast ziek van. Familiebanden zijn sterker dan ik ooit had kunnen denken. I will carry you in my heart.

Lifehouse

what day is it
and in what month
this clock never seemed so alive
I can't keep up
and I can't back down
I've been losing so much time

cause it's you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to lose
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you

all of the things that I want to say
just aren't coming out right
I'm tripping inwards
you got my head spinning
I don't know where to go from here

cause it's you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to prove
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you

there's something about you now
I can't quite figure out
everything you do is beautiful
everything you do is right

you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to lose
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you

you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to prove
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you

what day is it
and in what month
this clock never seemed so alive

Lifehouse – You and me

Summerdays

The sun is shining so I’m okay.

Today's a good day

Natuurlijk kan ik klagen, kan ik huilen om wat ik verlies en wat ik niet kan. Misschien helpt het, misschien voel ik me er beter door. Maar soms relativeer ik en blijf ik kijken naar alles wat ik wel bezit, alles wat ik heb bereikt, alles waar ik van houd. Mijn allerliefste vriendinnen, de zon die schijnt, mijn bijzondere familie, de klanken van muziek, mijn lievelingsvest, de lach van mijn zusje, de mooie liefde, het versleten oude pyjama shirt dat ik al heb sinds ik op de basisschool zat, mijn studie die ik met plezier volg, de stappen die ik zet en de woorden die ik overbreng aan anderen.
Bedankt voor alles wat ik lief heb en voor iedereen die mij lief heeft.
Bedankt voor dat ik Malou ben en altijd zal blijven.

Lonely song

Ik voel me nergens meer thuis en het doet pijn. Het voelt alsof ik geen plek meer heb om naar toe te vluchten. In het huis waar ik mijn hele leven woonde lopen nu andere mensen en de muren horen mijn verhalen niet meer. Mijn nieuwe huis voelt al sinds de eerste dag als vreemd en het is na bijna een half jaar nog altijd hetzelfde. Ook al staat er mijn bed, hangen er mijn foto’s en schrijf ik er mijn gedachtes – it’s not mine.

Ik geloof dat ik mijn thuis verloren ben en ik weet niet hoe terug te geraken.

Mistig

Dankjewel dat je me opnieuw op mijn woorden wees, vroeg waar ze waren. Ik wist het eigenlijk niet, dacht er niet over na. Ik was bijna vergeten hoe het voelde om alles in mijn hoofd op papier te zetten. Echte letters en ook vaak toetsenbordletters.
Ik voel gelijk weer fijne ruimte, meer plek voor meer gedachtes.
Dankjewel liefste Jacqueline.

Middernacht

Iedereen bezig, iedereen druk – nooit een minuutje stilte. Daar huilt een van de baby's, daar schuiven de sjoelstenen, de waterkoker slaat af. Ik probeer huiswerk te maken maar och het was het proberen niet eens waard. Met z’n allen en tegelijk apart, toch horen we bij elkaar, altijd. Dezelfde naam, dezelfde genen – het zit in mij, ik kom er nooit van af. Familie kies je niet maar toch blijft het voorwaardelijk. Het is houden van of je het wil of niet. En ik hou van ze allemaal. Mijn familie, mijn bloed. Samen in een oude boerderij in de bossen van Drenthe.

25-2-11 t/m 27-2-11
Anderen, Drenthe.

Sneeuwstorm

En nog steeds houd ik niet van regen,
hunker ik naar bomen met blaadjes
en droom ik van zonnestralen.

Vergeten wordt langzaam routine,
want de inkt begint uit te drogen
na een jaar van wachten.

Ik denk dat het vertrouwen weg is,
na al die tijden van stilte maar toch
zal ik altijd blijven verlangen.

Again

ik vroeg, jullie antwoordden.
vroeg in de ochtend, later op de avond, midden in de nacht.
jullie zijn en waren mijn pluisjes, mijn lichtjes, mijn vliegers, mijn dagen.
bedankt voor het zijn.
bedankt voor het gaan.
missen is slechts een woord,
het is de liefde die telt.
en de woorden die ik nooit vergeten zal.

 

I don’t want an ending

Pieces

Ik dacht, waarom kan ik niet vergeten? Ik geloof dat ik gelukkig ben maar er zijn nog altijd stukjes die ik mis. Puzzelstukjes? Ja, zo voelt het. Al mijn gedachtes, gevoelens, verlangens en herinneringen zijn als puzzelstukjes maar ze passen niet ineen. Ik mis een randje, een hoekje – en het middelste stukje. Misschien gaat het nooit lukken, misschien zal ik het nooit compleet kunnen maken. Bestaat perfectie? Ik vind het niet erg om te leren, om te huilen, om te vrezen. Maar leegte voelt zo pijnlijk. Ik wil vergeten maar ook onthouden. Hoe alles was, hoe alles wordt, hoe alles zal zijn. Ooit, misschien ooit, vind ik het allerlaatste stukje. Maar wat moet ik dan? Doelloos slenteren heeft geen zin; liever leef ik mijn zoektocht. Tot ik niet meer kan.

And all I scream is you

.

Cliché

I just want to see you
When you're all alone
I just want to catch you if I can
I just want to be there
When the morning light explodes
On your face it radiates
I can't escape
I love you 'till the end

I just want to tell you nothing
You don't want to hear
All I want is for you to say
Why don't you just take me
Where I've never been before
I know you want to hear me
Catch my breath
I love you 'till the end

I just want to be there
When we're caught in the rain
I just want to see you laugh not cry
I just want to feel you
When the night puts on it's cloak
I'm lost for words don't tell me
‘cause all I can say
I love you 'till the end


I love you ‘till the end

The Pogues - I love you 'till the end

Groen

Eens per maand, het is weinig. Maar woorden zitten altijd in mijn hoofd, ieder moment van de dag. Ik wil weer echte zinnen zien; mijn vingers voelen verkrampen van het vele schrijven.
Maar het gaat niet meer.
Toch wil ik dat je weet dat ik je mis.
Ik zie wel eens mensen die op je lijken maar jij bent het nooit. Altijd zal ik blijven hopen dat ik je weer ontmoeten zal, dat je me weer vertrouwen kunt. Want het is leeg zonder jou en dat zal het waarschijnlijk altijd blijven.

Do you remember those days?