Emptiness
Leegte is eindeloos, gelukkig wel te veranderen. De afgelopen maanden
waren maanden van ruimte, liefde, rust, verlangen, stilte en verlies. Moeilijk
te begrijpen, nog moeilijker te omschrijven. Hoe voel ik me? Ben ik gelukkig?
Ik weet het niet meer.
Is het erg om niet te schrijven. Misschien. Het voelt goed om woorden op papier
te zetten, de enige woorden die ik tegenwoordig nog opschrijf zijn die voor
mijn tentamens. Het eerste jaar is bijna voorbij en ik ben trots op mezelf dat
ik het kon, gelukkig. Ik heb mezelf bewezen. Nog een paar laatste resultaten en
dan kan ik een week ademhalen. En dan begint jaar twee. Ik kan dit en ik wil
dit. Dat is iets dat ik zeker weet, ondanks alles.
Ben ik gelukkig? Ik heb veel en ik blijk veel te kunnen. Dat is goed. Dat is
fijn. Toch mis ik altijd wel iets. Verwend? Gewend? Een mens mag verlangen is
mijn mening. Het woord dromen blijft favoriet. Dromen waarmaken is mijn doel.
Verlangen naar meer is goed zolang ik mezelf niet kwijt raak. Geluk. Is klein
en groot tegelijk. Het pluisje dat ik vaak vang en vaak verlies.
Ik leef.
Owl
Wait for me. Somewhere between reality and all we have ever dreamed.
Goodbye
Gisteren voelde het goed, vandaag gaat het wat beter. Maar vanavond zal het weer donker zijn en fluisteren de stemmen harder. Waar ben je nu en waar zijn wij? Ik ben je kwijt geraakt maar besef het me nog niet zo goed. Natuurlijk wisten we dat het zou gaan gebeuren, tenslotte weet je dat altijd. Maar toch zo snel, toch zo veel verdriet. Dat had ik niet verwacht; ik voel me gebroken en verscheurd. Emoties die ik niet kende hakken door de dag heen. Verdriet, zo donker en zo pijnlijk. Ik voel het in mijn buik, ik word er haast ziek van. Familiebanden zijn sterker dan ik ooit had kunnen denken. I will carry you in my heart.
Lifehouse
what day is it
and in what month
this clock never seemed so alive
I can't keep up
and I can't back down
I've been losing so much time
cause it's you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to lose
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you
all of the things that I want to say
just aren't coming out right
I'm tripping inwards
you got my head spinning
I don't know where to go from here
cause it's you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to prove
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you
there's something about you now
I can't quite figure out
everything you do is beautiful
everything you do is right
you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to lose
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you
you and me and all of the people
with nothing to do
nothing to prove
and it's you and me and all of the people
and I don't know why
I can't keep my eyes off of you
what day is it
and in what month
this clock never seemed so alive
Lifehouse – You and me
Summerdays
The sun is shining so I’m okay.
Today's a good day
Natuurlijk
kan ik klagen, kan ik huilen om wat ik verlies en wat ik niet kan. Misschien helpt
het, misschien voel ik me er beter door. Maar soms relativeer ik en blijf ik
kijken naar alles wat ik wel bezit, alles wat ik heb bereikt, alles waar ik van
houd. Mijn allerliefste vriendinnen, de zon die schijnt, mijn bijzondere
familie, de klanken van muziek, mijn lievelingsvest, de lach van mijn zusje,
mijn mooie vriendje, het versleten oude pyjama shirt dat ik al heb sinds ik op
de basisschool zat, mijn studie die ik met plezier volg, de stappen die ik zet
en de woorden die ik overbreng aan anderen.
Bedankt
voor alles wat ik lief heb en voor iedereen die mij lief heeft.
Bedankt
voor dat ik Malou ben en altijd zal blijven.
One year ago
Omdat
ik het alleen kan. Ik wist het. Heb het altijd geweten.
Ik ben sterker dan het gillen, sterker dan de pillen, sterker dan het donker.
Lopen kan ik, zingen wil ik, roepen zal ik. Ik heb de woorden niet meer nodig
want ik leerde terug te leven naar toen. En ik leefde en ik leefde en ik leefde
en ik zag.
Ik riep opnieuw naar leegte maar durfde het zonder antwoord.
Hallo? Hier ben ik. Al weer, nog steeds. Ik leef.
En ik meen het.
Lonely song
Ik voel me nergens meer thuis en het doet pijn. Het voelt alsof ik geen plek meer heb om naar toe te vluchten. In het huis waar ik mijn hele leven woonde lopen nu andere mensen en de muren horen mijn verhalen niet meer. Mijn nieuwe huis voelt al sinds de eerste dag als vreemd en het is na bijna een half jaar nog altijd hetzelfde. Ook al staat er mijn bed, hangen er mijn foto’s en schrijf ik er mijn gedachtes – it’s not mine.
Ik geloof dat ik mijn thuis verloren ben en ik weet niet hoe terug te geraken.
Mistig
Dankjewel
dat je me opnieuw op mijn woorden wees, vroeg waar ze waren. Ik wist het
eigenlijk niet, dacht er niet over na. Ik was bijna vergeten hoe het voelde om
alles in mijn hoofd op papier te zetten. Echte letters en ook vaak toetsenbordletters.
Ik voel
gelijk weer fijne ruimte, meer plek voor meer gedachtes.
Dankjewel
liefste Jacqueline.
Middernacht
Iedereen
bezig, iedereen druk – nooit een minuutje stilte. Daar huilt een van de baby's, daar
schuiven de sjoelstenen, de waterkoker slaat af. Ik probeer huiswerk te maken
maar och het was het proberen niet eens waard. Met z’n allen en tegelijk apart,
toch horen we bij elkaar, altijd. Dezelfde naam, dezelfde genen – het zit in
mij, ik kom er nooit van af. Familie kies je niet maar toch blijft het
voorwaardelijk. Het is houden van of je het wil of niet. En ik hou van ze
allemaal. Mijn familie, mijn bloed. Samen in een oude boerderij in de bossen
van Drenthe.
25-2-11
t/m 27-2-11
Anderen,
Drenthe.
Sneeuwstorm
En nog
steeds houd ik niet van regen,
hunker ik naar bomen met blaadjes
en droom ik van zonnestralen.
Vergeten
wordt langzaam routine,
want de inkt begint uit te drogen
na een jaar van wachten.
Ik denk
dat het vertrouwen weg is,
na al die tijden van stilte maar toch
zal ik altijd blijven verlangen.
Again
ik vroeg, jullie antwoordden.
vroeg in de ochtend, later op de avond, midden in de nacht.
jullie zijn en waren mijn pluisjes, mijn lichtjes, mijn vliegers, mijn dagen.
bedankt voor het zijn.
bedankt voor het gaan.
missen is slechts een woord,
het is de liefde die telt.
en de woorden die ik nooit vergeten zal.
I don’t want an ending
Pieces
Ik dacht, waarom kan ik niet vergeten? Ik geloof dat ik gelukkig ben maar er zijn nog altijd stukjes die ik mis. Puzzelstukjes? Ja, zo voelt het. Al mijn gedachtes, gevoelens, verlangens en herinneringen zijn als puzzelstukjes maar ze passen niet ineen. Ik mis een randje, een hoekje – en het middelste stukje. Misschien gaat het nooit lukken, misschien zal ik het nooit compleet kunnen maken. Bestaat perfectie? Ik vind het niet erg om te leren, om te huilen, om te vrezen. Maar leegte voelt zo pijnlijk. Ik wil vergeten maar ook onthouden. Hoe alles was, hoe alles wordt, hoe alles zal zijn. Ooit, misschien ooit, vind ik het allerlaatste stukje. Maar wat moet ik dan? Doelloos slenteren heeft geen zin; liever leef ik mijn zoektocht. Tot ik niet meer kan.
And all I scream is you
.Cliché
I just want to see you
When you're all alone
I just want to catch you if I can
I just want to be there
When the morning light explodes
On your face it radiates
I can't escape
I love you 'till the end
I just want to tell you nothing
You don't want to hear
All I want is for you to say
Why don't you just take me
Where I've never been before
I know you want to hear me
Catch my breath
I love you 'till the end
I just want to be there
When we're caught in the rain
I just want to see you laugh not cry
I just want to feel you
When the night puts on it's cloak
I'm lost for words don't tell me
‘cause all I can say
I love you 'till the end
I love you ‘till the end
Groen
Eens
per maand, het is weinig. Maar woorden zitten altijd in mijn hoofd, ieder
moment van de dag. Ik wil weer echte zinnen zien; mijn vingers voelen
verkrampen van het vele schrijven.
Maar
het gaat niet meer.
Toch
wil ik dat je weet dat ik je mis.
Ik zie
wel eens mensen die op je lijken maar jij bent het nooit. Altijd zal ik blijven
hopen dat ik je weer ontmoeten zal, dat je me weer vertrouwen kunt. Want het is
leeg zonder jou en dat zal het waarschijnlijk altijd blijven.
Do you
remember those days?
Hello sunshine
Het
komt goed, het komt wel goed. Ik durf nog steeds te zeggen; ik vertrouw op mij.
Misschien ben ik soms te laat, denk ik niet goed na, verspil ik kansen. Maar er
komen nog zo veel dagen en ach, wat is beter? Ik wil leven, leren – genieten en
weten. Het komt wel, later. Ik kan het wel, dat weet ik. Het voelt zo fijn dat
ik trots kan zijn op mezelf. Trots op wie ik nog steeds ben en hoe ik ook veranderd
ben door de jaren heen. Het is misschien weg geweest, eventjes – af en toe. Maar
ik ben het vertrouwen niet verloren; mijn vertrouwen.
Golven
Regen,
regen, regen. Ik wil slapen maar heb nog zo veel te doen. Mijn hoofd is te vol,
ik heb niet genoeg woorden. Ik mis je, nog altijd. Niet iedere dag, maar wel
vaak. De laatste tijd droom ik weer veel over je, over vroeger, over toen. Kijk
naar je foto en glimlach. Wat hadden we het goed. Ik ben zo benieuwd hoe het nu
met je gaat, ik hoor zo weinig. Klamp me vast aan ieder woordje dat verwijst
naar jou. Verwonder me altijd over het feit dat ik je nooit tegen kom, al wonen
we zo dicht bij elkaar. Kom je nooit buiten? Denk je nooit aan me? Mis je mij
ook nog steeds? Of ben ik slechts een herinnering, een gedachte. Ver weg
gestopt, niet van plan voorlopig nog vrij te geven, toe te staan. Of heb je me
al los gelaten?
Ik jou
niet, nog niet.
Tomorrow
Ik ben
er nog. Altijd, altijd. Het is niet weg, het zal nooit weg zijn. Ik heb gewoon
niet altijd zin in woorden. Geen tijd. ‘Morgen zal het beter zijn,’ hoorde ik
vaak, heel vaak. Het klopte.
Het
regent al dagen maar ik zie de zon altijd. Maanden gingen voorbij en ik viel en
ik stopte en ik huilde en ik leerde en ik overwon, uiteindelijk.
I love
you until the end.
Zomerwens
Geef
me de kans te leren door middel van mijn liefde.
Want
de liefde heeft nog nooit iemand van zijn dromen afgehouden.
Uit:
Aan de oever van de Piedra huilde ik van Paulo Coelho
